Maandag 12 September 2011 17:03
Royale kansen voor Dames 1 bij de Koninklijke UD
Zondagochtend 07.45 uur. Veertien vrouwen, twee leiders, een volle koelbox en enkele volle thermoskannen wachtten op de parkeerplaats. Het busje kwam zo. En wat voor één, om onze naam en eer ook in het oosten des lands hoog te houden hadden we de beschikking over dé Westlandiabus! Want voor de tweede competitiewedstrijd moesten we afreizen naar Deventer. Koninklijke UD, volgens insiders Nederlands oudste voetbalvereniging, wachtte ons op. In witte tenues, bijna net zo mooi als die van de Spaanse Koninklijken in Madrid.
Zoals een eerste klasser betaamt kwamen de dames eenmaal aangekomen en omgekleed twee aan twee het veld op. Handen schudden is blijkbaar een nieuwe maar zeker gewaardeerde gewoonte. Al vroeg in de wedstrijd lieten de bezoekers een visitekaartje achter. Shauni kon in de eerste minuten tekenen voor de openingstreffer na een voorzet van Martine, maar de bal vloog over het net. Niet kort daarna was het aan Kim om de 0-1 op het scorebord te zetten, maar ook na deze bal verdween niet tussen de palen. Westlandia dames 1 liet verzorgd voetbal zien. De stabiele defensie, het middenveld met overzicht en de voorste linie die kansen creëerde waren vastberaden de drie punten mee naar Naaldwijk te nemen.
Enige puntje van aandacht waren de passes op de spitsen. Die konden beter, door in de voeten te spelen of door een steekpass te geven. De backs van de tegenpartij gaven daar in ieder geval genoeg ruimte voor. Met uitzondering van de laatste vrouw en keepster van de ´Koninklijken´, want dat bleek een gouden duo. Het was dan ook deze laatste vrouw die een lange bal gaf op de rechtsbuiten. Zij gaf de bal weer zo’n vreemde zwieper dat Yvonne, Sammy-Jo, Lieke Cheralda en met name Sabine opgelucht ademhaalden toen deze op vreemde wijze naast het doel zwabberde. Dat zette de uitploeg op scherp . Aanvallen was het motto. En zo wisselden meer dan kansrijke kansen elkaar om de paar minuten af. Voor Kim, voor Martine, voor Shauni en voor Monique. Maar helaas gingen beide ploegen met 0-0 de rust in.
Na de thee startte Westlandia veel slapper. Ongeconcentreerd en met weinig pit. Vlak nadat UD een waarschuwing gaf en Sabien redde op de lijn, ging de knop om. Met een hoop werklust probeerde Westlandia de stand op het scorebord in eigen voordeel te veranderen, maar hoe de inzet ook was, de keepster van de Koninklijken lag elke keer in de weg. Rond de zeventigste minuut wisselde Mart drie spelers. Sterre kwam voor Laura, Esther voor Kim en Vera voor Shauni. Wellicht dat de kansen nu echt eens omgezet konden worden in een doelpunt. Sterre kon intikken, Esther kreeg de bal op haar slof maar schoot over, en Monique schoot naast. Kortom: het zat niet mee.
En tja, benut je zelf de kansen niet, dan doet de tegenstander dat. Zou die oude voetbalwet ons parten spelen? Even leek het er op, toen de linkervleugelspeler van UD vanuit het niets een snoeihard schot loste in de korte hoek. Gelukkig was Sabien er op tijd bij en knalde de defensie na haar redding de bal weer naar voren. Een paar minuten later klonk het eindsignaal. Feitelijk gezien had Westlandia hier drie punten kunnen halen. Maar het bleef er bij één. De enige die een koninklijke onderscheiding verdiende was de keepster van UD. Eén punt tegen een routinier in de landelijk eerste klasse is misschien niet slecht. Hoewel de sfeer er in de bus goed in zat, had de terugreis naar Westland had een stuk feestelijker gekund. Pas verder in de competitie zal blijken of Westlandia hier echt punten heeft laten liggen.
Esther
